Κρίση ταυτότητας ή πολλές ταυτότητες; με αφορμή τον οπαδισμό.

Τι ομάδα είσαι; Και σωστά ρωτάμε είσαι και όχι σε ποια ομάδα ανήκεις, γιατί όταν μιλάμε για αθλητικούς συλλόγους τότε δεν είμαστε μέλη της ομάδας, είμαστε ένα με αυτή και αυτή μέρος της ταυτότητάς μας. Τι γίνεται όμως με τους νεότερους;

Η νέα γενιά φαίνεται να απομακρύνεται από την ανάγκη αυτή – οπότε αν ο «μικρός» αδιαφορεί για την κόκκινη ή την πράσινη φανέλα – δεν ανεβαίνουν οι παλμοί του με κανέναν Δικέφαλο αετό, αλογάκια και τα συναφή, τότε ίσως απλά να βαριέται.

Ο νέος άνθρωπος σήμερα θέλει άμεση χαρά – το πρωτάθλημα του φαίνεται ότι διαρκεί αιώνες, η ντοπαμίνη θα αργήσει να κάνει τη δουλειά σε έναν εγκέφαλο που έχει μάθει να ελέγχει το σύμπαν με ένα δάκτυλο στην οθόνη ενός κινητού.

Δεν είναι όμως μόνο η ταχύτητα που δεν κάνει την αγαπημένη σου ομάδα και δική του… είναι και η ποικιλία από ερεθίσματα που μπορεί να του ανεβάσουν την αδρεναλίνη χωρίς να περιμένει την «Αθλητική Κυριακή».

Διαδίκτυο, διαγωνισμοί, τζόγος, πολλαπλά πρωταθλήματα, βιντεοπαιχνίδια εικονικής πραγματικότητας. Όλα φτιαγμένα να σε εθίζουν σε ενθουσιασμό… αν το γκολ δεν έρθει το βράδυ μπορείς να αλλάξεις και ομάδα. Και τι να του πει δηλαδή ο τοπικός Σύλλογος όταν όλοι οι σταρ είναι παγκόσμιοι; Φοράει τη φανέλα μπασκετ των Milwaukee bucks, δηλώνει θαυμαστής της Barcelona και το αγαπημένο του σπορ είναι το ράγκμπυ. Δεν βγάζει και πολύ νόημα ε;

Ο οπαδισμός  δεν είναι μόνο μπάλα... είναι τρόπος επικοινωνίας, κοινωνική ταυτότητα, ικανοποίηση της ανάγκης του ανήκειν - ιδανικά σε κάτι σπουδαίο! Μήπως αυτή η ανάγκη ανήκει ήδη στο παρελθόν;

Σημερα οι νέοι έχουν πολλαπλή ταυτότητα – ανάλογα με το περιβάλλον – και κυρίως ψηφιακή: άλλοι στο σχολείο, άλλοι στην προπόνηση, άλλοι με την κοπέλα ή το αγόρι τους ή μέχρι να αποφασίσουν, άλλοι στο Instagram και κάποιοι άλλοι στο οικογενειακό τραπέζι. Μην περιμένεις να είναι πιστοί οπαδοί. Και είναι αυτό καλό ή κακό; Δεν έχει σημασία. Είναι η νέα πραγματικότητα.

Και αυτή η πραγματικότητα γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα: σήμερα που οι επιλογές φαίνονται απεριόριστες, μπορεί να μείνει κανείς πιστός στο κόμμα, στην ομάδα, στη σχέση του ή ακόμη και στον  ίδιο του τον εαυτό;